Türkiye; Dış sorunlarının,uluslar arası platformlarda tartışılmasından pek hazetmez.
Dış işleri ve diplomasi, Osmanlıdan devir alınan “idare-i maslahat” tarzı bir bürokrasi uygulamayı seçmiştir...
İdare et, ertele, uzlaşma...
Uluslar arası karar oganlarından ve mahkemelerden anlamsız bir korku hakimdir...
İç hukukunu bir türlü yoluna koyamamış bir ülkenin, uluslar arası hukukun tarafsızlığına inanması elbette zordur!...
Yunanistan’la ,hala çözülmemiş sorunlarımız raflarda beklemektedir...
Kıt’a sahanlığı,
Hava sahanlığı,
Kıbrıs,
Batı Trakya...
Bir başka sorun; Ermeni meselesi...
Çözülmeyen,bekleyen her mesele “zamanı geldiğinde” önümüze sürülecek...Başımız ağrıyacak, incineceğiz, telaşlanacağız, kızacağız...Ama kaçış yok,elbet yüzleşeceğiz!...

Oysa ki ; Cumhuriyet tarihi boyunca uluslar arası mahkemelerde , üzerine cesaretle gidildiği vakit kazandığımız, aklandığımız davalar da vardır...
Bunlardan biri de tarihimize, Bozkurt-Lotus davası olarak geçti; 2 ağustos 1926 tarihinde, Fransız gemisi Lotus ile Türk nakliye gemisi Bozkurt ,Midilli adası açıklarında çarpışırlar...Bozkurt batar ve sekiz Türk denizci ölür...Fransız gemisi İstanbul’a getirilir, ağır ceza mahkemesinde her iki kaptan yargılanırlar ve ölüme sebebiyet vermekten ,hapis cezasına mahkum olurlar...Fransa cezaya itiraz eder ve davayı,uluslar arası Lahey adalet divanına götürür...Lahey’de ,Türkiye’nin avukatlığını Mahmut Esat Bozkurt yapar... 7 eylül 1927 de dava Türkiye’nin lehine sonuçlanır...Atatürk, davayı dikkatle takip eder ve Mahmut Esat beye başarısından dolayı, Bozkurt soyadını verir...Fransız basını,Atatürk ve Mahmut Esat Bozkurt ile ilgili olarak “ Aslan pençesinden belli olur” şeklinde manşetler atarlar...
İşte o günlerde böyle bir davanın kazanılması Türk Milletini ziyadesiyle sevince boğmuştur...

Bana kalırsa; Devlete meydan okuyanların cirit attığı, siyasi cinayetlerin işlendiği, şu günlerde gelin biz gene de enseyi karartmayalım, korkmadan ve cesaretle meselelerin üzerine gidelim...
 

Dokuz Işık/Dokuz Beşlik
	“Türkeş’siz Beş Yılın Ardından” Zaman geçip gider,zaman vefasız Doruğu terkeden duman vefasız Makam saba ise,keman vefasız Şarkılar ölüyor,bu aşk ölmüyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Bilmezler nedir bu,bu nice bir aşk Bu,akıldan öte,delice bir aşk Bu bir kurdun aşkı,bu,yüce bir aşk Kurt,severse vazgeçmeyi bilmiyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Sanma ki bu,ana,kardeş sevgisi Sanma bu bir kadın,bir eş sevgisi Bu,bambaşka bir şey,Türkeş sevgisi Hiçkimseyle onun yeri dolmuyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Ana,kardeş,bir kişinin kaderi Babanın kederi,evin kederi Ama Türkeş,bir milletin lideri Onun için,o hiç unutulmuyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Yıllar geçti,bir kar yağsa,durgunum Tabut görsem,dizim titrer,yorgunum Kader ama,4 Nisan’a kırgınım Şu nisanlar takvimden atılmıyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Ben haklıysam,yanımda Allah’ım var Ne bir kör bıçağım,ne silahım var Bir tek,nankörlere yetim ahım var İhaneti benim aklım almıyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Şafak hep mi böyle doğardı, dünya? Karlar sancıyla mı yağardı,dünya? Benim de saçlarım ağardı,dünya Yazım kara,karların da silmiyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Yüz yılda bir adam gelir başına Söyle dünya,o da gelmez işine Boşuna adamlık,sana boşuna Ama gel gör,doğrudan kaçılmıyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Bilirim ki,ölenlerle ölünmez Allah’ın işinden sual olunmaz Ki,sebep bulunur,Türkeş bulunmaz Sualim yok,ama yüzüm gülmüyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor Kimi sevsem,nere gitsem olmuyor Ne yapsam olmuyor,netsem olmuyor........

Turan Duası
	- Atsız Ata’ya İthafen- Seni,acundan yüce tek var saymışım Tanrı’m Göğe değen başımı,yere eğmişim Tanrı’m Ve gönlümde yanına çiçek koymuşum Tanrı’m Bu sevgiyi sen verdin,bu da benim nazımdır Korkak kullarca değil,erkekçe niyazımdır Ey Tanrı’m,yüce Tanrı’m Kat,gücü güce Tanrı’m Bölük bölük bölündük Sonumuz nice Tanrı’m Sensin derdi yaratan,derman olan,yine sen Sensin Türk’ü yaratan,ayrı kılan,yine sen Yüce dağlar birleşir,eğer ki sen “ol” desen Dilersen kes hakkımı,ekmeğimden,suyumdan Bu birlik,varlık demek,esirgeme soyumdan Kapına durdum Tanrı’m Yere diz vurdum Tanrı’m Çek şu kızıl perdeyi, Bir olsun yurdum Tanrı’m Tanrı’m,şerefim için,namusum,dinim için Şerefsize bilenen şerefli kinim için “Ben” dedim ya,andolsun,sanma ki benim için Ahlaksız çarklar için,saklanmaz farklar için Şu çakal insancıklar,şu Bozkurt Türkler için Açtım elimi Tanrı’m Çözdüm dilimi Tanrı’m Kabul et bu duamı Arz-ı halimi Tanrı’m Bir gece,ağlar gibi,kurtlar uludu dağdan Gözlerime kan değdi,dokuz yaralı tuğdan Bir türkü,bir de ağıt kopardım eski çağdan Türküm umudum olsun,ağıdım yaram olsun Türküsüz ve ağıtsız gün bana haram olsun Bu acı beter Tanrı’m Sanmam ki biter Tanrı’m Belki benden artar da, Neslime yeter Tanrı’m Bizi zulme bileyen bu kutlu güç senindir Haklı ve yiğit kılan şerefli taç senindir Türk olmaksa suçumuz,bu soylu suç senindir Sanma ki bu sorgudur,sen Tanrı’sın,ben kulum Sen sabırda zenginsin,bense işte yoksulum Dört yanım soru,Tanrı’m Hepsi en zoru Tanrı’m Soruların zorundan, Soyumu koru Tanrı’m Sen Tanrı değil misin,adını yargılatma Sana Tanrı deyince,dinimi sorgulatma Ya adam et bunları,ya beraber yaşatma Kanı bozuk olanlar,”Türk’üm” diyemesinler Ve Türk’ün dik başını yere eğemesinler Gökçek Tanrı’m,gök Tanrı’m Sevgisi büyük Tanrı’m İti kurda baş kılma Bu ne ağır yük Tanrı’m? Şimdi beni ezenler,demek soyumu bilmez Bozgunun ardındaki mutlak toyumu bilmez Demek,beni bilir de,deli huyumu bilmez Çin’de kırkbir çeriyle ihtilal yapan kimdi? Peki,o uslanmaz kan hangi bedende şimdi? Şükür ki,bende,Tanrı’m “Niçin”i sende,Tanrı’m Bugünü de kutlu kıl Gözlerim dünde Tanrı’m Türkiye benim yurdum,canım kurban bu yurda Fakat,bir dağ az gelir,mayası hür Bozkurda Kıralım şu zinciri,artık ferman buyur da Sınırları bozalım,yeni baştan çizelim Kendi toprağımızda hesapsızca gezelim Bir ferman buyur Tanrı’m Dünyaya duyur Tanrı’m Türk’ü Türk’e kavuştur, Var,beni ayır Tanrı’m Çünkü,o gün her ölen, Sadece uyur Tanrı’m...

AHRETTE YANSIN

AHRETTE YANSIN

Kaniyor Allah’im ciger kaniyor
Ateslere düstüm içim yaniyor
Zalimleri dünya âlem taniyor
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Bombalar yagiyor gökten üstüne
Ölümler sigmiyor geceye güne
Kimseler geçmiyor bunun önüne
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Küresel eskiya zehir kusuyor
Itiraz eden yok herkes pusuyor
Bir yigit çikmiyor hepsi susuyor
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Kirmizi çizgiler mor mu oldu hep
Söyleyin renkleri neden soldu hep
Musul’a Kerkük’e hain doldu hep
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Telafer’de kan gövdeyi götürdü
Kadin çoluk çocuk canin yitirdi
Özgürlük diyenler ölüm getirdi
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

ABD müttefik dosttu hani ya
Gafiller dalmislar derin uykuya
Uyanin da artik bitsin bu rüya
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Soykirim diyenler! Kör mü gözünüz?
Kizarmak bilmiyor hain yüzünüz
Yok mu söyleyecek bir çift sözünüz
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Serefim onurum nâmusum Türkmen
Seninle hem kalbim hem usum Türkmen
Hep ezik hep magdur hep mâsum Türkmen
Türkmen’i görmeyen gözler utansin
Bu zulmü seyreden ahrette yansin

Hasan Hüseyin Yilmaz

10/3/2008 3:14:46 PM

Hasan Hüseyin YILMAZ

BENIM ( AKTÜTÜN AGIDI )

Ben Muhammed Aydemir,
Gögsümde hain demir,
Kirk günlük bebegimi,
Görmeye zaman tehir.

Ben Çaglar,Çaglar Mengü,
Ars a çevirdim yönü,
Bebek yüzüm de açar,
Vatanimin al gül ü.

Ben Bahattin Erturhan,
Ars dir gönlümde turan,
Kahpe gursunlar degil,
Nur dur yüzüme vuran.

Benim Nurullah Oymak,
Olmaz Vatan a doymak,
Bedenim sehit düsse,
Bize yakismaz durmak.

Benim Cahit Yildirim,
Nazlican, Sena kizim,
Oglum Furkan,esim Nur,
Kanim sen de kirmizim.

Benim Halil Arilik
Vatanima garilik,
Sehadet den desturlu,
Benim Al a sarilik.

Benim Hakki Aran’im,
Ars da bir yer ararim,
Anam aglama hele,
Ben Vatana yaranim.

Benim Hasan Aygör’üm,
Ben anami görürüm,
Ben den önce gitti ya,
Bense ars a yürürüm.

Benim Davut Ilbas’im,
Feda eyledim bas’im,
Iki yetim biraktim,
Emanettir gardasim.

Ben Ilhan KüçükSolak,
Ay Yildizli bak sokak,
Gözüm bile kirpmadim,
Dalgalancak bu bayrak.

Benim Hakan Önal’im,
Vatanima gurbanim,
Ben Mevla’ya yürürken,
Dalgalanir Bayragim.

Oktay Karakelle’yim,
Bayrak için ser’deyim,
Bu Vatan bölünemez,
Bunu böyle belleyin.

Benim Egemen Yildiz,
Benim yükselen yaldiz,
Al Bayragin altinda,
Benim parlayan yildiz.

Ozan Onur Ilgin’im,
Bir sevdaya salginim,
Bosuna ugrasmayin,
Ben Vatan’a sarginim.

Ben Ramazan Yesil’im,
Ustura mi biledim,
Hakkari’nin daginda,
Sehit düstü bedenim.

Benim Rasim Eser’im,
Rüzgar olur eserim,
Ars a dogru yürürken,
Ser de kalir eser’im.

Benim benim Selçuk Can,
Akar durmaz can da kan,
Çocuguma doymedan,
Vatan sagolsun vatan.

Derim aglamak yeter,
Derdi daglamak yeter,
Bu destan bitsin gayri,
Yeter Yapalak yeter.

03.10.2008 / Silifke
Hakkari Il i, Semdinli Ilçesi, Aktütün sinir karakolumuza,
hainlerin gallesce saldirmasi sonucu,Onyedi vatan neferine itafen……
cümle sehitlerimizin ruhu sad olsun.
 

Savaş meydanlarına benzer aşk
Dört bir yandan kuşatılmış gibidir
Aşık...
Bir aşk aldığı darbeler kadar büyür
Ayakta kalmayı başarabilirse.
Ve aşık
Bu meydanda belli olur
Yüreği ile baş koymuşsa savaşa
Destanlar yazdırır tarihe
Ya da bir korkak gibi
Kaçar ardına bakmadan.
Saklandığı siperden başını çıkarmadan
Yaşar.
Ya da mezar olur kendine
Yaşanmamışlıklar...
 

wWw.OsmanliSanati.Azbuz.Com   Sitemizi Ziyaret Eder Üye oLursanız Yazı Yorum ßırakırsanız   Sewiniriz. Teşekkürler...
 

wWw.OsmanliSanati.Azbuz.Com TıkLa.

Deniz Üstü Köpürü

Şu Ula'nın düğünleri düğündür hani...

Erkekler oğlan evinde yiyip içip yan gelirler; kız evinde de eğlence gırla gider. Bağda üzüm toplayan, bahçede sebze çapalayan, tarlada tütün kıran kızlar; düğün günü, güzellik suyuna batıp çıkmış gibi olurlar. Düğünlüklerini giyip, saçlarını tarayan kızlar, huri-melek kesiliverirler.

Tef vurup cümbüş çaldı mı; kendinizi düğünde değil, periler ülkesinde sanırsınız. Kızlar salınır da, meydan kız görür.

Bu yüzden, Datça'lı Durmuş :
Senin çocuk kara-mara ama, hayli şirin yahu! diyenlere, göğsünü gere gere şu karşılığı verir:
-Eee, ne olsa O'nun anası Ula'lıdır...
Demesi o ki Datça'lı Durmuş'un; Ula'nın havası-suyu, güzellik
ılıcasından daha etkilidir. Bundan olacak, ULA köylüklerinin köylüleri oğullarını ortaokulda okusun diye, kızlarını yorgan -dikiş öğrensin diye Ula'ya yollamanın yolunu ararlar.

Çaydere'li Osman, dayısıoğlu Nasuh Çavuş'un gelin almasında Ula'ya geldi. Alay, koca Marçal dağlarını aşıp Ula'ya geldiğinde, kız evinde çalgı-çengi sürüp gidiyordu. İlçenin genç kızları halka olmuş; <<Ay alaylar bulaylar -Temeli de süzgün alaylar>> oyununu oynuyorlardı.

Osman, hayat (avlu) kapısının yanındaki duvarın üstüne dikilip, oynayan kızlara bir göz gezdirdi. Gözleri bir kızın üzerinde mıhlandı kaldı. Hay bakmaz olaydı! Osman'ın gönlü ırmak olup, Balcıların kızı Gülayşe'ye akıverdi.

Çaydere'li olanca gücüyle asıldığı halde, bakışlarını Gülayşe'den koparamıyordu. Sanki herkes Osman"ın kime, hangi duyguyla baktığını seziyordu. Osman ne gözlerine söz geçirebiliyordu, ne de gönlüne... Artık gönlüne kendi beyni değil; Gülayşe buyruktu.

Gülayşe ile ona bakmış, gülümsemiş miydi, ne!

Osman, gelin alayıyle birlikte Çaydere'ye dönerken; <<içimde bulgur kaynıyor: kafamda kireç söndürülüyor>> dediği zaman, yanındaki Çiftçilerin Mehmet; <<Osman mı anlamsız konuşuyor, ben mi anlamıyorum...>> demekten kendini alıkoyamadı.

O günden öte Osman, ULA düğünlerinin çağrılmayan konuğu olmuştu. Çizmelerini parlatıp atına atlıyor, soluğu Ula'da alıyordu. Marçal dağlarında, Kabaca Pıynar'ın dibindeki yatıra mum adayıp, Gülayşe'ye kavuşmak için dua etmeyi unutmuyordu.

Çoğu düğünlerde Gülayşe'yi görmüyordu. Ama bir de gördü mü, içinin tüm denizleri köpürüyordu.

Yine böyle bir düğünde, Gülayşe'ye <<gel Ayşe>> diyecek cesareti toplayabilmek için, birkaç şişe rakıyı su gibi içti. Neydi o öyle? Ayşe mi dönüyordu, dünya mı?

Derken biri ilişti koluna:

-Gel be dost, dedi, <<derdin var anlaşılan. Gel bizim meclisimize katıl...>>

Çaydere'li Osman, kendini Ula'lı gençlerin sofra kurdukları hasırın üstünde buldu. Herkes dostça bakıyordu kendisine. Merhabalaştıktan sonra, bir kadeh sundular ona da.

Dülger Bekir'lerin Selver, bağlamasını düzenleyip, telleri üzerinde, telleri gezdirirken sordu :

-Merakımı bağışla Osman arkadaş UIa düğünlerini kaçırmayışının nedeni ne ola ki?

O güne dek bağlamayı eline bile almamış olan Çaydere'li Osman, birden irkildi. Yeniden doğmuş gibi oldu. Selver'in elinden bağlamayı aldı. O gün çalıp çığırdığı, sevilen bir Ula türküsü olarak günümüze kaldı. Kuşkusuz yarına da kalacak :

<<Deniz üstü köpürü, ah yarim, lilay lilalay Iom 
Kayığa da binsem götürür ah yarim ah
Benim de buraya geldiğim ah yarim lilalay lilalay lom 
Bir güzelden ötürü ah yarim ah

Karıncanın katarı ah yarim lilalay lilalay lom 
Yüreğime değdi batarı ah yarim ah
Benim de buraya geldiğim ah yarim lilalay lilalay lom 
Bir güzelin hatırı ah yarim ah>>

Hastane Önünde İncir Ağacı

Komşu kızı ile beşik kertmesi olan bir genç askerde vereme yakalanır. Hava değişimi olarak Yozgat'a (Akdağmadeni) gelir. Sözlüsünün ailesi gence kızlarını göstermek istemez. Genç tedavi için İstanbul'da hastaneye yatar, pencereden gördüğü incir ağacından aldığı ilhamla aşağıdaki türküyü söyler.Yakalandığı amansız hastalıktan kurtarılamayarak hastanede ölür. Ailesi cenazesini Yozgat'a getiremez., İstanbul'da kalır.


HASTANE ÖNÜNDE İNCİR AĞACI

Hastane önünde incir ağacı
Doktor bulamadı bana ilacı
Baş tabib geliyo zehirden acı

  Garip kaldım yüreğime dert oldu
  Ellerin vatanı bana yurt oldu
  Mezarımı kazın bayıra düze

Benden selam söyleyin sevdiğim gıza
Başına koysun, karalar bağlasın
Gurbet elde kaldım diye ağlasın 

Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar 


Bu öykü Malkara köylerinden alınmış olup belli bir kişinin dilinden yazıya geçirilmiş değildir. Çevrede herkes tarafından bilinen bir öyküdür. Söylentiye göre, çok eskiden köyün birinde Zeynep isimli çok güzel bir kız vardır.  Onaltıya yeni bastığında Zeynep'i köylerindeki bir düğünde aşırı (yabancı) köylerden gelen Ali isimli bir genç görür. Ali Zeynep'i çok beğenir ve köyüne döndüğünde kızın babasına hemen görücü gönderir. Zeynep'i Ali'ye verirler. Kısa bir zaman sonra düğünleri olur. Ali, Zeynep'i alıp aşırı köyüne götürür. 

Zeynep'in gelin gittiği köy ile kendi köyü arası üç gün üç gece çeker. Bu kadar uzak olduğundan dolayı Zeynep, anasını babasını ve kardeşlerini tam yedi yıl göremez. Bu özlem Zeynep'in yüreğinde her gün biraz daha büyüyerek dayanılmaz bir hal alır. Köyün büyük bir tepesinde bulunan evinin bahçesine çıkarak kendi köyüne doğru dönüp için için kendi yaktığı türküyü mırıldanır ve gözleri uzaklarda sıla özlemini gidermeye çalışırmış. 

Oysa kocası, Zeynep'in bu özlemine pek aldırış etmez. Kaldı ki eski sevgisi de pek kalmadığından kendini fazlaca horlamaya, eziyet etmeye başlar. Sonunda bu özlem ve kocasının horlaması Zeynep'i yataklara düşürür. 

Gün geçtikçe hastalığı artan Zeynep'in düzelmesi için, köyden gelip gidenler de anasının babasının çağrılmasını salık verirler. Başka çare kalmadığını anlayan Zeynep'in kocası da anasına babasına haber vermeye gider. Altı gün altı gecelik bir yolculuktan sonra bir akşam üstü Zeynep'in anası babası köye gelirler, Zeynep'i yatakta bulurlar. Perişan bir halde Zeynep hala türküsünü mırıldanmaktadır. Aynı türküyü anasına babasına da söylemeye başlar. Çevresindeki bütün köy kadınları duygulanıp göz yaşı dökerler. Annesi fenalıklar geçirir ve bayılır. 

Zeynep hasretini giderir, giderir ama artık çok geç kalınmıştır. Bir daha onmaz, sonu ölümle biter. Herkes Zeynep için göz yaşı döker. İşte o gün bu gündür bu türkü ayrılığın türküsü olarak söylenip durur. 

Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar
Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler
Annesinin bir tanesini hor görmesinler

Uçan da kuşlara malum olsun ben annemi özledim
Hem annemi hem babamı hem köyümü özledim

Babamın bir atı olsa binse de gelse
Annemin yelkeni olsa uçsa da gelse
Kardeşlerim yolları bilse de gelse

Uçan da kuşlara malum olsun ben annemi özledim
Hem annemi hem babamı hem köyümü özledim 

Şen Olasın Ürgüp (Cemal'ım)

Türkü, öldürülen Cemal'e, karısı Şerife tarafından yakılmıştır. Şerife, 90 yıldan fazla yaşamış, 30 Kasım 1993 günü vefat etmiştir. 14-15 yaşlarında Cemal'le evlenmiş, mutlu geçen birkaç yılı Cemal'in öldürülmesiyle sona ermiş, bu hadiseden sonra bir oğlu ile ortada kalmıştır. Bu hadisenin oluş şekli ve ona yakılan ağıtı/türküyü bana, Şerife'nin daha sonra evlendiği Hayrullah'tan olan oğlu İsmet Aksoy göndermiştir.* Cemal'in öldürülme hadisesi ve türkünün tam metni şöyledir:

Ürgüp'ün Karlık köyünün eşrafından ve varlıklı bir ailesinden olan Cemal, kalleşlikle öldürülür. Herkesçe sevip sayılan Cemal'in ölümüne yanmayan kalmaz. Eşi Şerife acılarını yaktığı ağıtla hafifletmeye çalışır. Yetim kalan oğlu Mustafa da, birkaç yıl sonra hasat zamanı bir atın tepmesi sonucu ölmüştür. 

Ağıt, Şerife'nin ikinci kocası Hayrullah'ın sonraki yıllar Refik Başaran'a "Herkese bir türkü okudun ama, bana okumadın." diye sitem etmesi üzerine Cemal türküsünü plağa okur. Cemal Hayrullah'ın aynı zamanda amcasıdır. Onun öldürülüşü Şerife kadar Hayrullah'ı da etkiler. Şerife'nin türkünün her çalınışında gözünden iplik iplik yaşlar akıtmasını, Cemal'i bir türlü unutamamasını daima anlayışla karşılamıştır.


Türkünün asıl metni şöyledir:

Şen olasın Ürgüp dumanın gitmez
Kıratın acemi konağı tutmaz
Oğlun da çok küçük yerini tumaz
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Ürgüp'ten de çıktığını görmüşlür
Kıratının sekisinden bilmişler
Seni öldürmeye karar vermişler
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Cemal'ın giydiği ketenden yilek
Al kana boyanmış don ile göynek
Sana nasip oldu ecelsiz ölmek
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Ürgüp'ten de çıktın kırat kişnedi
Üzengiler ayağını boşladı
Yağlı kurşun iliğine işledi
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Karlık ile başkadın pınar arası
Çok mu imiş Cemal'ımın yarası
Ağlayıp geliyor garip anası
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Cemal'ın giydiği kadife şalvar
Dükkânın kilidi cebinde parlar
Oğlun da çok küçük beşikte ağlar
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Kıratın üstünde bir uzun yayla
Ne desem ağlasam kaderim böyle
Gidersen Ürgüp'e sen selâm söyle
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Kıratım başımda oturmuş ağlar
Cemal'a dayanmaz şu karlı dağlar
Üzüm vermez oldu Karlık'ta bağlar
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Giden Cemal gelir mi de yerine
İçerimde yaram indi derine
Cemal düşta kahpelerin şerine
  Cemal'ım Cemal'ım algın Cemal'ım
  Al kanlar içinde kaldın Cemal'ım

Kütahya'nın Pınarları 

Bundan 100-120 yıl önce Kütahya'da bir ailenin genç yakışıklı, sözü dinlenir, temiz kalpli bir oğulları varmış. Orta halli bir ailenin de güzel, boylu poslu uzun saçlı bir kızları varmış. Kız biraz hoppa olduğu, ele, avuca sığmadığı için arkadaşları ona "deli düve" ismini vermişlerdi (düve: buzağı doğurma zamanı gelmiş yeni ineklere bazı yerlerde düve denirmiş). İşte genç yakışıklı delikanlı deli düveye aşık olmuş. O zamanlar deli düve adı dillere destandır. Genç, deli düveyi ailesinden ister, fakat kızı vermezler. Kızla genç gizli gizli buluşurlar. Bunu duyan kızın ailesi razı olur ve kızla genci evlendirirler. Fakat gençlerin saadetleri uzun sürmez, bu kızın güzelliğini duyan gören zamanın delikanlıları kendilerini reddeden kızın kocasını hem kıskanır hem de ona kin bağlarlar.

 Aradan hayli zaman geçer bu genç ve güzel gelin bazı delikanlılar tarafından tehdit edilmeye başlanmıştır. Delikanlılar "kocandan ayrılacaksın yoksa seni dağa kaldırırız, kocanın da gözlerini kör ederiz" diye kıza haber salmışlar. Genç kadın önceleri aldırmaz ve kocasından saklar, onu sevdiği için bir türlü kötülük etmelerine razı olamaz ve delikanlılara şöyle haber yollar " Ne olur, kocamı rahat bırakın. Ona dokunmayın ne isterseniz yapayım" der. Bunu haber alan gençler kadını kaçırmaya karar verirler. Aracı kadına "biz istediğimizi çeşme başında söyleyeceğiz. Oraya kadar gelsin" derler. Bunu duyan gelin meraktan çatlayacak bir duruma geldiğinden çeşme başına gider. Çeşme başına giden delikanlılar tuzak kurarak kadını kaçırırlar. Kadın bu sırada çığlık atar o sırada kadının kocası olan Asalıoğlu sesi duyarak koşarak gelir. Kadının kocası ile diğer gençler arasında kanlı bir kavga olur ve Asalıoğlu ölür. Gençler kızı dağa kaldırmıştı öte yandan oğullarını kanlar içinde yattığını gören gencin ana ve babası saçlarını başını yolarlar.